Scharakteryzuj nastrój sonetu Burza.

Scharakteryzuj nastrój sonetu Burza

Czwarty z Sonetów krymskich stanowi kulminację podróży morskiej bohatera lirycznego, przedstawionego w Ciszy morskiej i Żegludze. Podróżników zaskakuje burza. Załoga podejmuje rozpaczliwą walkę z wściekłym żywiołem, niestety, jest bez szans w konfrontacji z potężną naturą. Całą opisową część sonetu przenika atmosfera grozy i przerażenia. Krótkie, urywane zdania lub równoważniki zdań podkreślają gwałtowność śmiertelnego starcia człowieka z żywiołem: („zdarto żagle, ster prysnął, ryk wód, szum zawiei"), grozę potęgują liczne wyrażenia dźwiękonaśladowcze (ono- matopeje), jak „pomp złowieszcze jęki", „wicher z tryumfem zawył".

Statek zdaje się być teraz tylko malutką łupiną, wydaną na pastwę bezlitosnemu morzu. I chociaż przerażona załoga czyni wszystko, co w jej mocy, aby uratować sta­tek i własne życie, to jednak w pewnym momencie „ostatnie liny majtkom wyrwały się z ręki". „Słońce krwawo zachodzi, z nim reszta nadziei". Los załogi i pasażerów zdaje się być przypieczętowany, czeka ich śmierć w otchłani wód. Morze, niczym „genijusz śmierci" wdziera się na pokład statku. Ludzie różnie reagują na nadchodzący koniec. Jedni leżą nieruchomi, zrezygnowani, inni żegnają się z przyjaciółmi, jeszcze inni modlą się, by w rozmowie z Bogiem znaleźć nadzieję i ratunek.

 

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE