Pinokio streszczenie

Streszczenie Pinokio

Rozdział I
Majster Antonio, którego z powodu fioletowego nosa nazywano Wisienka, chciał zrobić z kawałka drewna nogę do stolika. Kiedy próbował uderzyć w pieniek, usłyszał prośbę: „Nie bij mnie zbyt silnie!". Początkowo pomyślał, że się przesłyszał, lecz po chwili płaczliwy, błagalny głosik odezwał się ponownie. Niezwykle tym zdumiony zastanawiał się, czy czasem ktoś nie ukrył się w pniu drzewa. Gdy jednak nikogo nie zauważył, znów zabrał się do pracy. Podczas heblowania usłyszał ten sam głos, który tym razem prosił: „Przestań! Łaskoczesz mnie po całym ciele!".

Rozdział II
Wtedy to do pracowni majstra zapukał Dżeppetto, zwany też Mamałygą z powodu swojej żółtej peruki. Staruszek nie znosił tego przezwiska. Przyszedł do stolarza po kawałek drewna, z którego chciał wystrugać pajaca. Na jego widok drewno wykrzyknęło: „Mamałyga!" Dżeppetto przekonany, że to Antonio złośliwie go przezwał, rzucił się do bójki.
Po krótkiej szarpaninie staruszkowie pogodzili się i wtedy Dżeppetto otrzymał od majstra kawałek drewna. Gdy go wziął, złośliwy pieniek zaczął go bić po no¬gach i ten ponownie oskarżył Antonia. Po kolejnej bójce obaj mężczyźni jednak się porozumieli.

Rozdział III
Po powrocie do domu Dżeppetto zabrał się do strugania kukiełki. Powstający w jego ręku pajac stawał się coraz bardziej niegrzeczny. Kopał, był dokuczliwy, wystawiał język. Dżeppetto dał mu imię Pinokio.
Zaraz po skończeniu pracy przez staruszka pajac uciekł z domu. Na ulicy został zatrzymany przez karabiniera (włoskiego policjanta), który chciał go oddać ojcu. Jednak po interwencji świadków zdarzenia zostawił Pinokia w spokoju, natomiast Dżeppetta zamknął w więzieniu.

Rozdział IV
Pinokio tymczasem wrócił do domu. Tam odezwał się do niego Gadający Świerszcz, który obiecał mu, że odejdzie, gdy powie wszystko, co ma do zakomunikowania. Poinformował pajaca, iż chłopcy nieposłuszni swym rodzicom i porzucający rodzinny dom źle na tym wychodzą. Namawiał też Pinokia do pójścia do szkoły. Drewnianemu pajacowi nie spodobały się te pouczenia, gdyż zupełnie nie miał ochoty do nauki. Zamierzał natomiast bawić się i wędrować. Zniecierpliwiony tym, co mówił Świerszcz, zabił go.

Rozdział V
Po pewnym czasie Pinokio poczuł głód. Wtedy zaczął żałować tego, co się stało, a przede wszystkim ojca, który przez niego trafił do więzienia. W domu znalazł jajko, ale gdy je rozbił, aby usmażyć, wyskoczyło z niego kurczątko i odleciało. Głód coraz bardziej dawał mu się we znaki.

Rozdział VI
Aby zdobyć coś do jedzenia, Pinokio w nocy wyruszył do wsi. Niestety, wszystkie sklepy były zamknięte, za to okropna burza wzbudzała w nim strach. Wówczas zadzwonił do pierwszego lepszego domu i poprosił o chleb. Mieszkający tam staruszek wylał na pajaca wodę, myśląc, że ten stroi sobie z niego żarty. Pinokio przemoczony i jeszcze bardziej głodny wrócił do domu. Aby się wysuszyć, położył nogi na gorącym piecu i zasnął. Gdy rano się obudził, nie miał stóp – spaliły się.

Rozdział VII
Następnego dnia rano Dżeppetto wrócił do domu i usłyszał od Pinokia opowieść o spotkaniu z Gadającym Świerszczem, głodzie i spalonych stopach. Wówczas staruszek wzruszony jego losem oddał mu całe swoje śniadanie – trzy gruszki. Pinokio początkowo próbował wybrzydzać, ale gdy głód stawał się coraz silniejszy, zjadł wszystko ze smakiem.

Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8

Comments are closed.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE