Stoicyzm


    Stoicyzm – system filozoficzny, wywodzący się od założonej w III w. p.n.e. na Cyprze przez Zenona z Kition szkoły filozoficznej, oparty na etyce virtus, surowej cnoty; życie człowieka powinno polegać na zachowaniu równowagi duchowej, nie zakłóconej radością ani smutkiem, na wyzbyciu się namiętno­ści i postępowaniu zgodnie z racjami rozsądku i rozumu, zdążaniu do złotego środka. Stoicy czcili mą­drość, którą definiowali jako wiedzę o rzeczach boskich i ludzkich, umożliwiającą poznanie praw rzą­dzących światem, a nie tylko postępowaniem ludzi. Późniejsi stoicy (Epiktet, Seneka, Marek Aureliusz) głosili moralność opartą na wysiłku i czynieniu dobra, a mądrość utożsamiali z cnotą. Pomyślność jest dobrem wspólnym pospólstwa i ludzi gorszego gatunku. Ale wznieść się ponad wszelkie klęski i trwogi śmiertelnych jest wyłącznym przywilejem wielkiego człowieka, twierdził Seneka.