Roland ideał rycerza

    Cechy Rolanda


    Roland – postać historyczna, wybitny rycerz Karola Wielkiego (jego siostrzeniec), biorący udział w walkach z pogańskimi Sara- cenami w Hiszpanii w obronie chrześcijaństwa; dowódca tylnej straży osłaniającej armię Karola Wielkiego w jego powrotnej drodze z Hiszpanii do Francji,ukazany w poemacie jako wzór średniowiecznego rycerza chrze­ścijańskiego, rycerz doskonały, ideał epoki, wierny zasadom etyki; bohater skupiający w sobie cechy najbardziej cenione w czasach średniowiecza, takie jak: honor, szlachetność, waleczność, mę­stwo, uroda, pobożność, odwaga (aż do szaleństwa), nadludzka siła, duża sprawność fizyczna, perfekcja we władaniu bronią, wierność Bogu, królowi i ojczyźnie (przywiązanie do niej, słodka Francja), patriotyzm; podstęp w walce czynem haniebnym, ho­norowa walka ważniejsza niż zwycięstwo),

    • troska Rolanda o honor, sławę rycerską oraz cześć własną, rodu, władcy, ojczyzny; najważniejszą wartością dla niego był honor; decyzja niewzywania pomocy (mimo nalegań roztropnego Oli- wiera) była motywowana poczuciem rycerskiego honoru,

    Rolandzie, mój towarzyszu, zadzwoń w róg! Karol usłyszy, zawróci wojsko, wspomoże nas ze wszystkimi swymi barona­mi ". Roland odpowie: „Nie daj Bóg, aby przeze mnie hańbio­no mój ród i aby słodka Francja miała iść w pogardę! Raczej będę walił Durendalem co sił, moim dobrym mieczem, który noszę przy boku. Ujrzycie brzeszczot jego cały zakrwawiony. Zdrajcy poganie zebrali się na swoje nieszczęście. Przysię­gam wam, wszyscy skazani są na śmierć!" […]

    „Rolandzie, mój towarzyszu, zadzwoń w róg! Karol usły­szy, ciągnie teraz przez wąwozy. Przysięgam ci, Francuzi wró­cą!" – „Nie daj Bóg – odpowie Roland – aby ktoś mógł powiedzieć kiedy, że przez pogan zadzwoniłem w róg! Nigdy krewni moi nie usłyszą tego wyrzutu. Kiedy przyjdzie do wiel­kiej bitwy, będę walił tysiąc i siedemset razy i ujrzycie stal Durendala we krwi. Francuzi są mężni i będą bili dzielnie […] Nie daj Bóg ani aniołowie jego, aby z mojej przyczyny Francja miała stracić imię! Wolę raczej umrzeć niż popaśćw osławę! Im lepiej będziemy bili, tym więcej cesarz będzie nas kochał!"

    • troska Rolanda o honor nawet w obliczu krwawej walki z Saracenami; zdradzony, trwał na posterunku honoru; kierując się zasa­dami kodeksu rycerskiego, bał się utraty dobrego imienia, bo ten, kto nie wywiązywał się z przyjętych obowiązków, ściągał na siebie niesławę; dlatego Roland odmawiał wezwania na pomoc wojsk Karola uważając to za hańbę dla rycerza, którego cechuje odwaga a obowiązkiem jest walka, i tym samym doprowadził do zguby własnej oraz wielu najdzielniejszych francuskich rycerzy,
    • wygórowana ambicja i nadmierna duma, które nie pozwoliły mu rozsądnie zrozumieć obowiązku i odpowiedzialności za innych; honor własny i honor rodu były dla niego ważniejsze niż jego ży­cie i życie powierzonych mu rycerzy, a hańba gorsza niż śmierć,
    • wewnętrzna przemiana w Rolandzie na widok umierających towa­rzyszy i poprzez dramat samotności na polu bitwy (dopiero wów­czas zrozumiał w całej pełni, czym jest wierność, i uświadomił sobie, że honor wiąże się również z odpowiedzialnością za innych, ale kiedy zdecydował się na wezwanie pomocy pod koniec bitwy, było już za późno),
    • rycerska miłość Rolanda do Boga, ojczyzny, króla, swoich ryce­rzy, przyjaciół, konia, rogu, miecza; rękawica ofiarowana przez Rolanda Bogu przed śmiercią znakiem hołdu, posłuszeństwa i pod­daństwa wobec niego,
    • wysokie urodzenie (ze stanu rycerskiego) gwarancją zalet ducha,
    • wybitna uroda (piękno ciała) widzialnym znakiem piękna duszy,
    • cześć dla zmarłych (zbieranie trupów z pola walki ostatkiem sił i opłakiwanie poległych towarzyszy).

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.