Pamiętnik z powstania warszawskiego Czas akcji

Czas akcji

Wydarzenia opisywane w utworze rozgrywają się na przestrzeni nieco ponad dwóch miesi (62 dni). Czas akcji zamyka się w następując; granicach:

  • od 1 sierpnia do 2 października 1944 roku (od wybuchu do upadku powstania warszawskiego).
  • od 2 października do 11 listopada 1944 roku (od upadku powstania warszawskiego do ucieczki Mirona i jego ojca z Opola do Częstochowy)

Pamiętnik z powstania warszawskiego kończy się słowami: Warszawę zobaczyłem w lutym 1945 roku.

Oprócz tego między kolejne relacje narratora zostają wplecione dygresje – fragmenty niezwiązane  bezpośrednio z omawianymi przez niego zdarzeniami  dotyczące wspomnień z okresu przedwojennego  (tzw. retrospekcje przywoływanie wydarzeń przeszłości) oraz futurospekcje (wybieganie w przyszłość) odnoszące się do wydarzeń z lat 60. Wtrącenia te służą przede wszystkim dostarczeniu wiadomości o wcześniejszych lub dalszych perypetiach ludzi, z którymi los zetknął Mirona podczas wojny, jak również są w nich zawarte przemyślenia dotyczące opisywanych z perspektywy czasu wydarzeń. Białoszewski przetyka nimi kolejne wspomnienia dotyczące powstania warszawskiego. To jego wybieganie w przyszłość bądź rozpamiętywa­ne przeszłości zawsze ma związek z tym, o czym w danej chwili opowiada, np. gdy przytacza krótką -historię jakiejś postaci lub informuje czytelnika, co z daną osobą działo się po wojnie.

Narrator – Miron – dąży do tego, by opisywane wy­darzenia przedstawić możliwie najbardziej chro­nologicznie, a przede wszystkim – dokładnie. Stara się precyzyjnie określać datę dzienną, bardzo często podaje też dzień tygodnia. Nie zawsze jednak udaje mu się przypomnieć sobie kolejność następowania po sobie faktów. Wydaje się to jednak usprawiedli­wione, gdyż Miron spisuje swoje wspomnienia po 23 latach i chwilami pamięć płata mu figle.

 

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE