Mądrość a starożytni filozofowie

  • Mądrość według starożytnych filozofów
  • Już w starożytnej Grecji rozmyślano nie tylko o tym, jak można poszerzyć swoją wiedzę, ale także o tym, jakie są nasze ograniczenia w jej zdobywaniu. Bardzo ceniono filo­zofów, mędrców, lu­dzi wszechstronnie wykształconych.

    W antyku nie oddzielano mądrości od wiedzy. Filozofia oznaczała właśnie umiłowanie wiedzy, mądrości. Filozof był na ogól także mate­matykiem i rozmyślał zarówno nad twier­dzeniami geome­trycznymi, jak i po­czątkiem świata, tak jak Pitagoras. Jed­nym z najsłynniej­szych myślicieli anty­ku, który stanowił niejako modelowy wzorzec mędrca filozofa, był Sokra­tes, który swe poglą­dy głosił w dysku­sjach, ale nigdy nie zapisał ani słowa. Jego następcą i ucz­niem był Platon, au­tor literackich dzieł, takich jak Państwo czy Uczta.
    Według Sokratesa wiedza czyni dobro, a zło wynika z niewiedzy (bardzo optymistycz­ny to pogląd). Sokrates dążył do poznania prawdy i uważał, że dobrą metodą zdobywa­nia mądrości są dyskusje, w których zadaje się kolejne pytania i podaje w wątpliwość twier­dzenia rozmówcy. Taki ruch myśli powoduje docieranie do prawdy.

    Myśliciel zasłynął jako autor kontrowersyj­nego zdania „Wiem, że nic nie wiem”. Nie było ono przyznaniem się do głupoty, lecz świadomością bezmiaru wiedzy i ograniczeń umysłu ludzkiego. Sokrates głosił też, że je­dynie głupcy nie mylą się nigdy, a błąd jest przywilejem filozofów.

    ■    Sofiści, którzy posługiwali się podobną metodą jak Sokrates, metodą dyskutowania, nie wierzyli jednak w możliwość dotarcia do prawdy i zdobycia mądrości, uważali, że moż­na udowodnić każdą tezę, zręcznie argumen­tując. Głosili, że wszystko jest względne i za­leży od doboru argumentów.

    ■    Platon, uczeń Sokratesa, sądził z kolei, że ludzie są w stanie poznać jedynie cienie idei, i stworzył metaforę jaskini platońskiej. Głosił, że ludzie poznający jakąś prawdę przy­pominają siedzących w jaskini i patrzących na cienie, które pojawiają się naprzeciwko nich (są to jedynie cienie idei, idei jako takich lu­dzie siedzący w grocie nie są w stanie zoba­czyć, bo nie mogą się odwrócić, a niejako za nimi są idee i światło). Była to metafora ogra­niczeń ludzkiego poznania rzeczywistości. Pla­ton głosił również inne kontrowersyjne poglą­dy, np. sądził, że władzę w państwie powinno się oddać filozofom!

    ■   Z kolei Arystoteles wierzył w możliwość dotarcia do prawdy. Uważał, że „prawdziwa wiedza to znajomość przyczyn”. Wygłosił też słynne zdanie: „Drogi mi Platon, drogi Sokra­tes, ale najdroższa prawda”. Zajmował się za­równo filozofią, jak i klasyfikacją utworów li­terackich.

    Comments are closed.

    Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE