Streszczenie krótkie Makbet

    Akcja Makbeta zawarta została w pięciu aktach, które  wyodrębniono w tekście tragedii w wieku XVIII.

            Akt I rozpoczyna dialog czarownic uzgadniających miejsce i czas objawienia Makbetowi proroctwa. W obozie pod Foress król Szkocjo Dunkan otrzymuje  wiadomość o pomyślnym dla niego zakończeniu bitwy z rebeliantami wspierającymi norweskiego władcę. Zostaje też po­wiadomiony, że zwycięstwo zawdzięcza walecznej postawie Mak­beta. Postanawia nagrodzić wodza tytułem tana Kawdoru – do­tychczasowym mianem skazanego na śmierć buntownika. Wła­ściwa akcja zawiązuje się, gdy czarownice obwieszczają Makbetowi i Bankowi przepowied­nię. Pierwszy z nich będzie tanem Kawdoru, a następnie królem, drugi zaś zapoczątkuje dynastię monarchów. Sło­wa wiedźm stają się dla nich bardziej wiarygodne, gdy otrzymują wiadomość o przyznaniu Makbetowi nowego tytułu. W umyśle tana Kawdoru zaczyna gościć zbrodnicza myśl ukazująca mu moż­liwą drogę opanowania tronu. Dochodzi ona do głosu, kiedy Dunkan komunikuje swym poddanym, w tym Makbetowi, decyzję przekazania władzy najstarszemu synowi. Tymczasem w lnverness Lady Makbet czyta list od męża. Zamordowanie Dunkana wydaje się jej konieczne. Sposobności do tego czynu dostarczyć ma wi­zyta monarchy w siedzibie małżonków. Po powrocie męża Lady ujawnia mu swe zamiary. Przybywa orszak królewski. Tan Kaw­doru waha się jeszcze, ale słowa żony utwierdzają go coraz bar­dziej w zbrodniczych planach.
    .

              Akt II rozpoczyna rozmowa między Makbetem a Bankiem do­tycząca znaczenia przepowiedni. Tanowi Kawdoru ukazuje się wi­zja zakrwawionego sztyletu. Lady poi królewskich strażników na­sennym trunkiem, aby ułatwić mężowi zabicie Dunkana (morder­stwo dokonuje się poza sceną), a następnie pozoruje ślady zbrodni tak, aby obciążyć winą śpiących. Do zamku przybywają Makduf i Lennox, którzy wkrótce odkrywają straszliwą prawdę. Gospoda­rze Inverness udają niewinność – Lady Makbet mdleje, zaś jej mał­żonek, wiedziony ponoć słusznym gniewem, pozbawia życia straż­ników. Malkolm i Donalbein, synowie Dunkana, postanawiają opu­ścić kraj. Makbet zostaje koronowany, zaś Makduf zaczyna żywić względem niego podejrzenia.

             W akcie III obecny król Szkocji zgładza przy pomocy naję­tych oprawców Banka, obawiając się zagrożenia ze strony jego potomków. Z zasadzki uchodzi jednak cało syn ofiary – Fleance. Na zamku odbywa się uczta, podczas której zbrodniarzowi obja­wia się duch Banka. Goście, zdziwieni zachowaniem władcy, opusz­czają pałacową salę. Hekate nakazuje zgromadzonym na wrzoso­wisku czarownicom doprowadzić Makbeta do ostatecznej klęski.

            Na wstępie aktu IV pozornie zapewniają go one o pomyślno­ści przyszłych losów. Królewska władza nie ulegnie zachwianiu, dopóki nie wystąpi przeciwko niej Las Birnam. Makbet może po­nieść śmierć jedynie z rąk tego, kto nie został zrodzony przez ko­bietę. Jego obawy budzi wyłącznie wizja korowodu monarchów uosabiających ród Banka oraz ostrzeżenie przed Makdufem. Ma ono swoje uzasadnienie, gdyż władca Fajf wyruszył do Anglii, by połączyć się z przeciwnikami zbrodniczego tyrana. Pod nieobec­ność Makdufa zostaje z rozkazu królewskiego zamordowana cała jego rodzina. Tymczasem w Anglii głośno już o bezprawiu, jakie zapanowało w Szkocji za sprawą uzurpatora. Dochodzi do zawar­cia układu między jego wrogami.

           W akcie V, ostatnim, dopełniają się losy Makbeta i jego mał­żonki. Lady cierpi na somnambulizm, nieświadomie zdradza oto­czeniu prawdę o dokonanych mordach, a w końcu popełnia samo­bójstwo. Makbet, początkowo ufający pozytywnej wymowie wy­roczni, dostrzega jej prawdziwy sens, gdy nieprzyjacielskie wojska okrążają zamek pod osłoną gałęzi uciętych z Birnamskiego Lasu, a Makduf obwieszcza, że został przedwcześnie wydobyty z łona matki. Zabójca Dunkana walczy jednak do końca. Wreszcie oczom wodzów i prawowitego następcy tronu Malkolma ukazuje się zwy­cięzca dzierżący na włóczni głowę Makbeta.