Makbet czyli żądza władzy

           Głównym problemem tragedii jest żą­dza władzy. Szekspir przez opis losów tytułowego Makbeta ukazuje, w jaki sposób namiętność wyzwala w czło­wieku najgorsze instynkty. Interesuje go przede wszystkim ewolucja psychi­ki, powstawanie niepohamowanych żądz i obsesji. W Makbecie mamy do czynienia z problemem przemiany osobowości zwykłego człowieka, który ule­ga silnej pokusie władzy, pragnie rzą­dzić za wszelką cenę, bez względu na konsekwencje.
           Makbet to wzorowy rycerz, wierny poddany króla Dunkana, mający opinię walecznego i mężnego dowódcy. Ten prawy i szlachetny mąż szybko stanie się bezwzględnym mordercą, krwa­wym, znienawidzonym przez podda­nych despotą. Przepowiednia czarow­nic, które napotkał wracając ze zwycię­skiej bitwy, na zawsze odmieni jego ży­cie (wiedźmy przepowiadają mu, że zo­stanie najpierw tanem Kawdoru a na­stępnie królem). Od tego momentu w psychice głównego bohatera toczyć się będzie dramatyczna walka między dobrem i złem. Makbet z jednej strony czuł głębokie przywiązanie do swego pana, z drugiej jednak zrodziła się w nim ślepa ambicja, męska próżność i chęć przyspieszenia wyroków sił nad­przyrodzonych.