Wskaż w tekście Legendy o świętym Aleksym elementy charakterystyczne dla utworu hagiograficznego.

Wskaż w teście Legendy o świętym Aleksym elementy charakterystyczne dla utworu hagiograficznego.

     Legenda o św. Aleksym to typowy utwór hagiograficzny. Utwór w języku polskim powstał w 1454 r. (brak zakończ napisał go anonimowy mnich mazowiecki, jest przeróbką z opowieści w języku łacińskim, zawiera pierwiastki cudowności i niezwykłości; hagiografia (od grec. hagios – święty, grapho – piszę) to żywotopisarstwo świętych (dział piśmiennictwa kościelnego obejmujący żywoty świętych oraz legendy o nich), bardzo rozpowszechnione w epoce średniowiecza, pełniące funkcję dydaktyczną, popularyzujące katolicyzm, rozpowszechniające wzorce osobowe do naśladowania, zalecające ascezę (zdarzały się omyłki np. w poczet chrześcijańskich świętych zaliczano Achillesa bohatera Iliady Homera); legenda to hagiograficzny, średniowieczny gatunek epiki (prozaiczny lub wierszowany), opisujący pełne cudów i męczeństwa życie świętych,
       Biografie świętych były wyidealizowane i uzupełniane opowiadaniami o cudach: święci z reguły pochodzili z bogatych rodzin cechowała ich niezwykła pobożność i pokora, umartwiali się, znali godzinę swej śmierci, a tej towarzyszyły cudowne zdarzenia. Życiu i śmierci świętego Aleksego towarzyszyły cuda – zejście z obrazu Matki Boskiej i jej wstawienie się za Aleksym, samoczynne bicie dzwonów towarzyszące jego śmierci, uzdrawianie chorych wonią jego martwego ciała, piękny blask palących się świec otaczających zwłoki, nagrodą za męczeński, święty żywot Aleksego było natychmiastowe wzięcie jego duszy do nieba.
       Aureolę świętości Aleksy zdobył nie tylko za cenę własnych wyrzeczeń, ale również kosztem udręki najbliższych; cierpienia Aleksego odpowiadały założeniom filozofii św. Augustyna i ideom teocentryzmu.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE