Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach interpretacja

Wiersz został opublikowany w tomiku poezji ,, Krzak dzikiej róży '' wydanym we Lwowie w 1898 roku.

Wiersz utrzymany jest w poetyce symbolizmu oraz wyraża fascynację przyrodą tatrzańską, tak charakterystyczną dla Młodej Polski.

Podmiotml lirycznym jest filozofem, który obserwując tatrzańską przyrodę, dzieli się swoimi refleksjami. Opisuje dwie rośliny – limbę oraz dziką różę- służą mu jako symbole, aby pokazać dwoistość ludzkiego życia, gdzie życie jest przeciwieństwem śmierci, siła- słabości, nadzieja- rozpaczy.

Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach to cykl czterech sonetów. Poeta stworzył cykl zgodnie z poetyką gatunku, czyli sonet dzieli się na część opisową- dwie pierwsze strofy czterowersowe , i część refleksyjną – dwie trzywersowe strofy.

W Sonecie I Kasprowicz opisuje krzew dzikiej róży oraz otoczenie i miejsce, gdzie rośnie. Poeta personifikuje bohaterów wiersza – krzew róży rośnie samotny, senny, zadumany. Róża staje się symbolem życia, wieczności, piękna, miłości, płodności, a także kruchości oraz doskonałości. Jest przeciwieństwem limby- czyli symbolu śmierci, rozkładu, nicości, przemijania, starości.

W Sonecie II drugim widać tendencje impresjonistyczne. Utwór ropoczyna się od spojrzenia podmiotu lirycznego na pejzaż z rozległej perspektywy, co sprawia, że w słonecznym oświetleniu staje się on mieniący i iskrzący ( słońce lśni w krysztale ) Ta otwarta przestrzeńzostaje zamknięta w trzeciej strofie, gdzie obserwujemy odosobnienie, wyciszenie róży i gnijącej blisko limby.

W Sonecie III wysuwa się na plan pierwszy uczucie strachu. Krzak dzikiej róży w Sonecie I tulił się do skalistych ścian i ten strach ogarnia całą tatrzańską przyrodę, dlatego elementy świata przyrody nawzajem ostrzegają się ( świstak piszczy ) oraz ukrywają ( świstak pod kamieniem ). Nie ukrywa się już powalona przez burzę umierająca limba.

W Sonecie IV poeta odmalowuje obraz wieczoru. Jednak nadal unosi się atmosfera lęku. Krajobraz został wzbogacony o odgłosy ( echowe grania) i zapachy ( ziół z niw lipowskich od strony Krywania).  Cześć przyrody, czyli kropelki rosy ozdabiają różę i pokrywają rozpadającą się limbę. Ta scena podkreśla smutną refleksję na temat nieuchronności przemijania. Poeta podkreśla, żcyie i śmierć wpisane są w życie człowieka, ale też całej przyrody.

Wszystkie cztery sonety utrzymane są w stylistyce modernizmu, a przede wszystim symbolizmu i impresjonizmu. Symboliczne jest zestawienie kotrastowe róży i limby. Impresjonistyczne jest ujęcie krajobrazu na przykład oświetlenie pejzażu – porannego – Sonet I pełnego słonca – Sonet II i wieczornego Sonet IV , a także malraskość obrazu, jego barwność.

Poeta zastosował także synestezję, czyli wykorzystał elementy słuchowe – odgłosy świstaka, echo, cisza, dźwięki ulote ( jakby wzdychania), wzrokowe- czerwień na szarej skale, niebieski kolor, krople rosy na płatkach kwiatu.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE