Kim jest dla mnie Kochanowski: ważną postacią historyczną czy przede wszystkim człowiekiem, którego mogę zrozumieć?

Kim jest dla mnie Kochanowski: ważną postacią historyczną czy przede wszystkim człowiekiem, którego mogę zrozumieć?
       Jan Kochanowski godnie reprezentuje epokę odrodzenia jako poeta, ale przede wszystkim uczony i humanista. Z całą pewnością jest ważną postacią historyczną, ale przede wszystkim człowiekiem, który musiał zmierzyć się w życiu z wieloma problemami i trudnymi wyborami. Można obserwować, jak zmieniały się jego poglądy i postawy życiowe.
Renesansowi poeci i artyści postrzegali przyrodę jako kosmiczny ład, zauważali w niej harmonię i piękno. Refleksję nad przyrodą łączyli z zgodnie z ideą antropocentryzmu z myślą o sensie życia człowieka, jego twórczej działalności w świecie. Przykład takiej postawy reprezentuje Kochanowski w pieśniach podkreślając.
Kochanowski wydaje się pełen wewnętrznej siły i dumy. Pieśń XXIV jest nazywana manifestem dumy poetyckiej . Poeta nie obawia się śmierci, jest przekonany, że pamięć o nim przetrwa wieki. W pieśni opisuje swoją symboliczną przemianę w łabędzia, ptaka, który jest symbolem poezjo. Porównuje się w ten sposób do Orfeusza, protoplasty wszystkich poetów. Nie oczekuje po śmierci żałobnych, ceremonii , łez ani modlitwy, wystarczy mu sława, która uniesie go ponad światem. Jest przekonany , że jego słowo poetyckie przeniesie go do najdalszych stron świata. Kochanowski zrealizował marzenie każdego człowieka o nieśmiertelności, sławie, umiał pogodzić się ze śmiercią. Wydaje się, że zyskuje przez takie poglądy wymiar ludzki, nieobce mu są pragnienia człowieka. Cieszy się, że jego poezja da mu możliwość życia też w pamięci przyszłych pokoleń.
    Jan Kochanowski jest bliski w postrzeganiu świata każdej osobie wierzącej, wierzy w Boga, stara się mu podziękować w swoich utworach za stworzenie doskonałego świata. Wyrazem takich odczuć jest Hymn, pieśń – manifest polskiego humanizmu. Bóg pokazany jest jako stwórca świata, w którym panuje ład i porządek . Wszystkie jego elementy mają sens, poeta zachwyca się jego prostotą i doskonałością. Pieśń ma charakter pochwalny, wyraża podziękowania za stworzenie świata.
Poeta nawiązuje w swojej poezji do filozofii stoickiej w Pieśni XII chwali cnotę, którą uważa za najwyższa wartość. Dzięki niej uzyska wewnętrzna harmonię, która umożliwi mu stawienia czoła przeciwieństwom losu.
Jan Kochanowski podobnie jak każdy człowiek musiał zmierzyć się z problemami i trudnymi chwilami w swoim życiu. Tragedia, która stała się jego udziałem, śmierć ukochanej córki Orszuli wycisnęła znaczące piętno na twórczości poety. Poeta stworzył cykl dziewiętnastu trenów, które ukazały się w 1580 roku, utwory te nie są tylko napisane, aby utrwalić pamięć o córce. Dal poety śmierć dziecka staje się sprawdzianem wiary w Boga i stoickiego światopoglądu. W Trenach poeta rozlicza się z samym sobą i głównymi ideami renesansu, także z koncepcją człowieka jako wolnego i godnego twórcy. W Trenie IX poeta ironicznie chwali mądrość, do której dążył cale życie. Był przekonany, że pozwoli mu zachować wewnętrzny spokój i siłę. W godzinie próby i tragedii, poeta musiał cierpieć, jak każdy człowiek, nie zyskał dzięki niej ukojenia w bólu po stracie córki.
Jan Kochanowski to człowiek, którego można zrozumieć i podziwiać. Pokazał, że bycie człowiekiem nie jest łatwe. Każdy musi dokonywać w życiu trudnych wyborów światopoglądowych i szukać przez całe życie swojego miejsca w świecie.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE