Główne wątki w Iliadzie

    Tytuł Iliada został wzięty od nazwy Troi-llionu, miasta zdobytego przez Greków (Achajów), lecz nie jest to opo­wieść o wojnie trojańskiej. Epos Ho­mera opowiada o epizodzie mającym miejsce pod koniec oblężenia, w dzie­siątym roku zmagań – o gniewie Achil­lesa i jego zgubnych skutkach. W obo­zie Achajów, którzy wyprawili się na gród króla Priama, aby pomścić po­rwanie przez jego syna, Parysa, żony króla Sparty Menelaosa, pięknej Hele­ny, wybucha kłótnia między wodzem naczelnym, Agamemnonem, a Achille­sem, herosem dowodzącym Mirmidonami. Achilles poczuł się znieważony odebraniem mu przez Agamemnona branki Bryzeidy i wycofał się z walk wraz z podległymi mu ludźmi, a jego boska matka, Tetyda, poprosiła Dzeusa, by pomógł Trojanom. Walki przy­bierają obrót dla Achajów niepomyślny Trojanie pod wodzą Hektora przecho­dzą do ofensywy, są bliscy podpalenie greckich okrętów, co odcięłoby drogę odwrotu. W tym krytycznym momen­cie Patroklos, przyjaciel Achillesa, wkracza do walki na czele Mirmidonów, pokonuje napastników, ale sam ginie z ręki Hektora. Poruszony śmier­cią przyjaciela Achilles wraca na pole bitwy i rusza na nieprzyjaciół, siejąc śmierć i zniszczenie, zabija też w poje­dynku Hektora i bezcześci jego zwłoki. Nocą przybywa do niego ojciec pole­głego, Priam i przebłagawszy bohatera wykupuje zwłoki syna.Ten główny wątek poematu został wzbogacony obrazami walk, pojedyn­ków, narad bogów i ludzi, przeglądów wojsk, uczt, igrzysk i pogrzebów. Ak­cja eposu jest dwupłaszczyznowa. na to, co dzieje się na ziemi, wpływa­ją bogowie, którzy dzielą się na dwa obozy – jedni wspierają Achajów, drudzy Trojan. Nad bogami panuje Dzeus, a nad nim Mojra-Przeznaczenie. Ludzie całkowicie podlegają wo­li bogów, np. o wyniku pojedynku Achillesa z Hektorem decyduje zebra­nie bogów, nie mają wpływu na swo­je losy, mogą co najwyżej z godnością przyjąć wyroki niebiańskich wład­ców. Nie są to jednak bezwolne ma­rionetki, to ukazani niezwykle pla­stycznie żywi ludzie. Widać w nich całą skalę ludzkich porywów i na­miętności, bohaterowie Iliady umieją kochać i nienawidzić, stać ich na czy­ny odrażające i szlachetne (Achilles najpierw pastwi się nad zwłokami Hektora, lecz potem, wzruszony bła­ganiami, oddaje je zrozpaczonemu ojcu), ich postawy oddają całą praw­dę życia, pełną tak okrucieństwa, jak i wzniosłości i poświęcenia.Olimpijscy bogowie, choć więksi i silniejsi od ludzi, wcale nie są od nich lepsi, przeciwnie, są równie a niekiedy nawet bardziej okrutni i bezwzględni, ostentacyjnie amoral­ni; bezwstydnie manipulują ludźmi, choć ich los jest im w gruncie rzeczy obojętny dla nich to pionki w grze to między zwaśnionymi mieszkańcami nieba. W zależności od stosunku do określonych bohaterów pomagają im lub szkodzą.Iliada  to opowieść obszerna, snująca  się niespiesznie, której akcja spowalniana jest dodatkowo przez retardacje czyli opóźnienia, np. wypuszczenie strzały poprzedza szczegółowa historia  łuku, tej rozlewności służą też malownicze obszerne porównania (zwane homeryckimi), rozbudowane do nawet kilkunastu wersów, stanowiące wplecione  w narrację scenki, pełne realizmu (ucieczka Hektora przed Achillesem została porównana do pogoni orła umykającą gołębicą). To także historyczna skarbnica przedstawiająca życie Greków epoki bohaterskiej (tj przed inwazją Dorów), jego realia przedstawia Hefajstos, zdobiąc kunsztownymi płaskorzeźbami ze scenkami rodzajowymi wykuwaną dla Achillesa tarczę. Ten starożytny świat, mimo że tak odległy w czasie, niewiele w istocie różni się od współczesności, gdyż zawiera wiele podstawowych dla kultury europejskiej archetypów i toposów.