I nie było już nikogo streszczenie

Agatha Christie

I nie było już nikogo.

  Rozdział pierwszy                                                         

   I

       Sędzia Wargrave, który niedawno przeszedł na emeryturę  siedział  w pociągu, jechał na Wyspę Murzynków.

      Przypominał sobie notatki, jakie ukazały się w prasie na temat Wyspy  Murzynków. Najpierw kupił ją amerykański milioner, wielki miłośnik jachtingu. Wybudował na tej małej wysepce leżącej u brzegów Devonu luksusową willę. Trzecia z kolei żona milionera nie lubiła morza, dlatego  wysepkę wraz z willą postanowiono sprzedać. Fakt ten spowodował ukazanie się w prasie olbrzymich ogłoszeń. Okazało się, że wyspę zakupił jakiś pan Owen. Potem zaczęły pojawiać się pierwsze plotki. A więc, że Wyspę Murzynków nabyła w rzeczywistości Gabriela Turl, gwiazda filmowa z Hollywood, pragnąca spędzić parę miesięcy w cichym ustroniu. Następnie ktoś podpisujący się „Żuk” dawał dyskretnie do zrozumienia, że ma tam powstać siedziba rodziny królewskiej. Pojawiły się też inne hipotezy na temat nowych właścicieli wyspy.

      Wtedy  sędzia wyjął z kieszeni list od Constance Culmington, która  zapraszała go na wyspę. Sędzia zaczął przypuszczać, że to ona jest nową właścicielką wyspy.

     II

      Nauczycielka  gimnastyki  w trzeciorzędnej szkółce Vera Claythorne siedziała w pociągu. Marzyła o otrzymaniu posady w dobrej szkole.

      Nieoczekiwanie dostała ofertę pracy na wakacje z biura pośrednictwa pracy. Otrzymała list od nowego pracodawcy Nancy Owen, że będzie oczekiwana na stacji w Oakbridge. Otrzymała  pięć funtów jako zaliczkę. Miała udać się na Wyspa Murzynków, do  Sticklehaven, Devon.

                                                                     III

       Philip Lombard siedział w przedziale naprzeciwko nauczycielki Very Claythorne.

      Został wynajęty przez Żyda Isaaca Morrisa, który Został upoważniony  przez tajemniczego klienta, aby wypłacić kapitanowi sto gwinei w zamian za to, że pojedzie on  do Sticklehaven w Devonie na Wyspie Murzynów.

  IV

      W przedziale dla niepalących siedziała Emily Brent. Miała sześćdziesiąt pięć lat. Została zaproszona  listownie na letni urlop na Wyspę Murzynków. Nie wiedziała jednak kto był autorem zaproszenia.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE