Różne sposoby mówienia o miłości w poezji renesansu. Przeanalizuj zagadnienie wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca Petrarki i Jana Kochanowskiego.

Różne sposoby mówienia  o miłości w poezji renesansu. Przeanalizuj zagadnienie wykorzystując wnioski z interpretacji podanych utworów Francesca  Petrarki  i Jana Kochanowskiego.

Dominującym stylem pisania  o miłości w epoce renesansu stał się petrarkizm. Koncepcja miłości wywodzi się z tradycji platońskiej, czyli miłości traktowanej jako uczucie duchowe. W tak rozumianej miłości nieuduchowienie miłości jest ważniejsze od spełnienia fizycznego.  Wybór między idealizmem a zmysłowością prowadzi do cierpienia oraz rodzi bogate wnętrze kochanka. Wybranka serca charakteryzuje się ,, anielskim duchem ”, jest adorowana i kochana. Ma piękny wygląd, złote włosy, rozpuszczone, piękne słodkie loki. Piękno jej wyglądu odzwierciedla piękno duszy.

Sonet składa się z 14 rymowanych wersów , które tworzą cztery strofy. Dwie pierwsze  to  czterowersowe kwartyny  mające charakter opisowy, dwie kolejne trzywersowe tercyny  wyróżniają się refleksyjnością .

Można dostrzec duże podobieństwo w tworzeniu sytuacji lirycznej, utwory miłosne Petrarki oraz Kochanowskiego łączy podobny sposób mówienia o miłości.

Jan Kochanowski należy do prekursorów w Polsce liryki miłosnej, tworząc swoje wiersze nawiązywał do twórczości Francesca Petrarki. Wzorował się na cyklu sonetów swojego mistrza poezji uduchowionej.  Poeta odwołuje się też do antycznych wzorców, a szczególnie poezji Horacego. W erotykach Kochanowskiego można odnaleźć  antyczne motywy. Poeta podobnie jak jego mistrz wylicza wszystkie zalety ukochanej. Przedstawia kobietę jak anioła, ideał.   Prosi w kolejnych apostrofach o ukazanie ,, powiewnych włosów ”   ,, oczu, których uroda jest równa gwiazdom ” ,  ,, ust  różanych ” . Uczucie wyznaje używając metafory :,, ukaż ..  rękę alabastrową , w której zamknione  Serce moje  ” ,   podkreśla piękno wewnętrzne wybranki. Można dostrzec napięcie między pożądaniem a dążeniem do idealizacji ukochanej.  To cecha typowa dla petrarkizmu. Miłość do wybranki uwzniośla, ale też burzy równowagę, w uczucie wpisana jest niepewność oraz refleksyjność. Taki efekt uzyskuje poeta stosując pytanie retoryczne : ,, Czego ja pragnę ?  O co ja, nieszczęsny stoję ?

Fraszka Raki  należy do najbardziej to dowcipnych  fraszek Kochanowskiego. Wiersz  ten został stworzony  według wzorca versus cancrini, który wyróżnia  się tym, że  można inaczej odczytać wersy fraszki, czyli wspak.  Przy takim czytaniu zmieni się sens utworu.

Na przykład wersy, które brzmią w oryginale :

Folgujmy paniom nie sobie, ma rada,
Miłujmy wiernie nie jest w nich przysada.

zyskują inne znaczenie, gdy przeczytamy tekst w odwrotnej kolejności.

Rada ma sobie, nie paniom folgujmy,
Przysada w nich jest, niewiernie miłujmy.

Kochanowski w swojej fraszce mówi o miłości w sposób dowcipny, jest to przykład liryki bezpośredniej, gdzie swoje refleksje poeta kieruje do adoratorów pięknych dam. Wiersz jest złożony z dziesięciu wersów. Poeta dzieli się dwiema wizjami miłości, pierwsza nawiązująca do antycznych wzorców idealizuje kobiety. Podkreśla ich wewnętrzne piękno, miedzy innymi pragnie obdarzania miłością, szczerość uczuć oraz cenią wierność. W drugiej odsłonie poeta mówi o miłości ironicznie, czytany wiersz od ostatnich słów do początkowych oraz przeczenie ,, nie ” tworzy wizję miłości, w której  wybranki serca są dalekie od ideału: cenią złoto bardziej niż miłość, są zdolne do zdrady i kłamstwa. Ten drugi sposób mówienia o miłości do kobiety jest daleki od wzorca Petrarki. Zadaniem fraszki jest bawić i zaskakiwać i taką rolę spełniła fraszka ,, Raki ”. Świadczy też o humorze, który pojawia się w utworach miłosnych Kochanowskiego.

O miłości można pisać na wiele sposobów, w poezji antycznej  poeci idealizują kobiety. W renesansie  Petrarka oraz Kochanowski kontynuują te wzorce.

 

 

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE