Sielanka i utopia dwie wizje idealnego świata.

Sielanka i utopia dwie wizje idealnego świata.

Sielanka jest synkretycznym gatunkiem poetyckim ( z pogranicza liryki, epiki i dramatu ). Jej bohaterami są prości ludzie, najczęściej pasterze, a tematem miłość i śpiew. Scenerię stanowią łąki czy pola – przyroda, trwa w harmonii z człowiekiem. Świat przedstawiony jest wyidealizowany zgodnie z toposem arkadii mitem złotego wieku- czasem pierwotnej prostoty i szczęśliwości człowieka. Gatunek rozwijał się zwłaszcza w epoce baroku i oświecenia w nurcie sentymentalizmu. Z uwagi na szczupły zakres tematyczny sielanka w XVIII w uległa konwencjalizacji i stała się zabawą w naśladowanie prostych ludzi przez wyrafinowane towarzystwo dworskie.

Sielanka Franciszka Karpińskiego Laura i Filon charakteryzuje się prostotą, subiektywizm oraz uczuciowością. Język prosty oraz melodyjny przypomina operę, gdzie początkowy monolog Laury przypomina arię. W tym fragmencie kochanka skarży się na niestałość ukochanego, który spędza jej zdaniem czas w ramionach innej, później następuje dialog między kochankami. W sielance zostały przedstawione uczucia dwojga kochanków, a ich miłość wyrażana jest przez przyrodę, Laura jako podarunek przygotowała dla Filona koszyk malin oraz wieniec na głowę. Ta prosta fabuły kłótni kochanków i wyimaginowanej zdrady wydaje się idealna, pomyłka szybko wyjaśnia się, a zakochani całują się na zgodę. Wcześniej zapewniają o swojej miłości. Taka miłość jest piękna i idealna, wpisana w wiejski i prosty krajobraz.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE