Naturalizm w prozie Młodej Polski

Naturalizm w prozie Młodej Polski.

Naturalizm będący rozwinięciem realizmu, najsilniejszy wpływ wywarł na epikę. Jego zwolennicy dążyli do osiągnięcia możliwie jak największego obiektywizmu w przedstawieniu fabuły. Naturaliści uważali, że pisarz nie ma prawa moralizować i komentować opisywanych wydarzeń czy postępowania postaci, ma obowiązek ograniczyć fikcję na rzecz wiarygodnego przekazu np. problematyki społecznej.

Twórcą i teoretykiem tego gatunku był Emil Zola, który określił cechy naturalizmu w Powieści eksperymentalnej.

Naturalista to przede wszsytkim badacz, naukowiec, który stara się opisywać mechanizmy rządzące światem- według Zoli mają one naturę biologiczną, fizjologiczną. Zachowanie człowieka zdeterminowane przez instynkt, cechy dziedziczne, środowisko.

W powieści modernistycznej Chłopi Władysława Reymonta naturalizm przejawia się w motywacji działań bohaterów. Wynika najczęściej z biologicznej walki o prztrwanie. Ich życie jest podporządkwoane prawom i cyklowi przyrody, co powtierdza też kompozycja powieści. W utworze można odnaleźć opisy scen brutalnych, odsłaniających brzydotę oraz fizjologię. Przykładem może być scena odrąbania nogi i śmierci Kuby.:

,, Kuba leżał bezwładny, dychał coś niecoś i rzęził przez zwarte zęby, że trzeba było je nożem podważyć, by nieco wody wlać do gardła. Nogę miła przerąbaną w kolanie, ledwie się trzyamała na skóze o obficie krwawiła '' ( tom I, rozdz. 12)

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE