Artysta jako jednostka wybitna skłócona ze społeczeństwem.

    Artysta jako jednostka wybitna skłócona ze społeczeństwem.

    Olbrzymi wpływ na artystów w literaturze Młodej Polski wywarł nietzscheanizm. Myśl Fryderyka Nietzschego cieszyła się wśród młodpolskich artystów wielkim zainteresowaniem.

    Niezwykla popularna stała się koncepcja nadczlowieka – silnej osobowości wyrastającej ponad tłum.

    Fascynację wolnym od tradycyjnych norm etycznych żywiołem życia ,, poza dobrem i złem '' można dostrzec w powieściach i dramatach Stanisława Przybyszewskiego. W eseju, który był z całą pewnością inspirowny poglądami Nietzschego, Z psychologii jednsotki twórczej. Chopin i Nietzsche. uznał za najwyższy cel sztuki poznanie własnej duszy.

    Głosił poglady, że pełną świadomość mogą zdobyć tylko jednostki genialne, wolne i doskonalsze od innych.

    Takie spojrzenie na idee nadczłowieka przyczyniło się na powstanie w literaturze młodopolskiej typu bohatera pełnego energii i siły witalnej, który ma moc kształtownia swojego losu. Przykładem ludzmi czynu, będących przeciwieństwem do pełengo wahań dekadenta był Janosik z utworów Kazimierza Przerwy – Tetmajera, czy Antek Boryna bohater Chłopów Władysława Stanisława Reymonta.

    Leopold Staff także insipirował się poglądy niemieckiego filozofa Nietzschego, którego dzieła Staff tłumaczył i popularyzował. Zaczerpnął z nic ideę aktywizmu, woli mocy, wielkości człowieka osiąganej poprzez pracę nad sobą. Wymowny jest tytuł jego debiutanckiego tomu z 1901 roku Sny o potędze. Sugeruje bunt poety przeciwko młodpolskiej apatii i zniechęceniu. W pochodzących z tego tomu wierszu  Kowal podmiot liryczny odrzuca słabość oraz niemoc.