Artysta jako jednostka wybitna skłócona ze społeczeństwem.

Artysta jako jednostka wybitna skłócona ze społeczeństwem.

Olbrzymi wpływ na artystów w literaturze Młodej Polski wywarł nietzscheanizm. Myśl Fryderyka Nietzschego cieszyła się wśród młodpolskich artystów wielkim zainteresowaniem.

Niezwykla popularna stała się koncepcja nadczlowieka – silnej osobowości wyrastającej ponad tłum.

Fascynację wolnym od tradycyjnych norm etycznych żywiołem życia ,, poza dobrem i złem '' można dostrzec w powieściach i dramatach Stanisława Przybyszewskiego. W eseju, który był z całą pewnością inspirowny poglądami Nietzschego, Z psychologii jednsotki twórczej. Chopin i Nietzsche. uznał za najwyższy cel sztuki poznanie własnej duszy.

Głosił poglady, że pełną świadomość mogą zdobyć tylko jednostki genialne, wolne i doskonalsze od innych.

Takie spojrzenie na idee nadczłowieka przyczyniło się na powstanie w literaturze młodopolskiej typu bohatera pełnego energii i siły witalnej, który ma moc kształtownia swojego losu. Przykładem ludzmi czynu, będących przeciwieństwem do pełengo wahań dekadenta był Janosik z utworów Kazimierza Przerwy – Tetmajera, czy Antek Boryna bohater Chłopów Władysława Stanisława Reymonta.

Leopold Staff także insipirował się poglądy niemieckiego filozofa Nietzschego, którego dzieła Staff tłumaczył i popularyzował. Zaczerpnął z nic ideę aktywizmu, woli mocy, wielkości człowieka osiąganej poprzez pracę nad sobą. Wymowny jest tytuł jego debiutanckiego tomu z 1901 roku Sny o potędze. Sugeruje bunt poety przeciwko młodpolskiej apatii i zniechęceniu. W pochodzących z tego tomu wierszu  Kowal podmiot liryczny odrzuca słabość oraz niemoc.

 

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE