Opisz rzeźbę Giovanniego Lorenza Berniniego. Zwróć uwagę na charakterystyczny dla baroku sposób przedstawienia postaci.

REKLAMA
REKLAMA

Opisz rzeźbę Giovanniego Lorenza Berniniego. Zwróć uwagę na charakterystyczny dla baroku sposób przedstawienia postaci.

Rzeźba sławnego i cenionego barokowego włoskeigo  rzeźbiarza Giovanniego Bernini Apollo  i Dafne powstała w 1625 roku, przedstawia dwie postaci z mitologii greckiej. Współcześnie dzieło można podziwiać w Galerii Borghese w Rzymie.

Jan Parandowski w ,, Mitologii '' przybliża bohaterów dzieła. Apollo należał do najwyższej arystokracji bogów, który chętnie przebywał na ziemi. Pracował też u króla Admeta w Tesalii, gdzie zajmował się pasaniem trzody. Z powodzeniem chronił ją przed wilkami, ponieważ umiał doskonale strzelać z łuku. Kiedy był  młodzieńcem szczycił się, że jest  doskonałym łucznikiem. Jego pycha doprowadziła jednak do konfliktu  z  bogiem miłości  Erosem. Rogniewał boga, ponieważ chwalił się,  że jest lepszym  niż on łucznikiem. Eros zemścił się okrutnie: trafił w serce Apolla  strzałą miłości oraz strzałą nienawiści  w serce nimfy Dafne.  Od tej pory zakochany w nimfie Apollo starał się złapać Dafne, która uciekała  przed niechcianym zalotnikiem. Ostatecznie, gdy  Apollo już miał pochwycić ukochaną , Dafne poskarżyła się matce Ziemi  i została przez nią zamieniona w drzewo laurowe.

Scena przedstawiona przez artystę ukazuje  kulminacyjny moment hostorii miłosnej boga i nimfy, w którym stęskniony  Apollo obejmuje ukochaną, a przerażona  Dafne dzięki matce ucieka przed jego zalotami  i przemienia się w drzewo laurowe.

Artyści barokowi uważąli, że skoro cały świat poddany jest nieustannej przemianie, jest w ruchu, to trzeba uchwycić moment metamorfozy, stawania się. Taki moment przemiany nimfy w drzewo laurowe przedstawił artysta.

Kompozycja rzeźby podkreśla dramatyzm sytaucji, której uczestnikami byli bohaterowi hisotrii miłosnej. Kompozycja dzieła ma charakter otwarty i odbiega od tradycyjnej symetrii.  Układ postaci wyznacza jedna linia, która dyktuje kierunek ułożenia podniesionych ramion ku górze. Benini oparł kompozycję na przekątnej i w niezrównany sposób ucwycił moment metamorfozy. Wydaję się, że obserwujemy nie rzeźbę, tylko kadr z filmu. Głowy postaci, a także  ciała zwrócone są w prawą stronę. Ten układ jest dynamiczny, pełen dramatycznej ekspresji, tak charakterystycznej dla sztuki barokowej.

Sztukę baroku cechowałe zamiłowanie do ujęć zdynamizowanych, nietrakcyjna stała się renesansowa symetria czy harmonia. Mit o Dafne, która uciekając przed Apollinem, zamieniła się w drzewo laurowe, posłużył artyście nie tylko do ukazania piękna młodzieńczych ciał, ale też zaprezentowania nowego ideału sztuki: piękna uchwyconego w ruchu.

Benini nie szukał w świecie prawd stałych i niezmienych. Chciał pokazać choćby przelotną niewzykłość i cudowność. Dlatego sięga, tworząc rzeźbę, po kolorystykę jubilerską: barwy pereł, metali i kamieni szlachtenych, by uzyskac efekt blasku, migotliwości, zmiennośc natężenia koloru. Kompozycja rzeźby jest niezrównanym przykładem iluzjonizmu. Artysta zamierza wywołać olbrzymie wrażenie u odbiorcy, w tym celu wykorzystuje kontrast oraz zawiłość form i optyczne złudzenie. Zgodnie z barokową  modą wykorzystuje w tym celu światło i ruch.  Biel marmuru podkreślona przez odbijające się światło sprawia, że dzieło oddziałowuje na widzą z niezwykła mocą.  Rzeźba wydaje się poruszać, równocześnie mamy wrażenie, jakbyśmy byli świadkami teatralnego przedstawienia.

Rozwiana, udrapowana szata Apolla symbolizuje ruch oraz determiancję w chęci złapania ukochanej, wyraz twarzy wyraża skupienie, ale też przedstawia triumf boga. Z kolei Dafne wydaje się zaskoczona niezwykłą przemianą, ale na jej twarzy maluje się strach przez Apollem. Artysta zadbał każdy detal, z wieką precyzją wyrzeźbił listki drzewa laurowego, zgodnie z barokowym iluzjonizmem  dążył do stworzenia złudzenia rzeczywistości. Z całą pewnością ten zamiar udał się rzeźbiarzowi, jego metamorfoza wydaje się prawdziwa. Widz oczekuje, że za chwilę zamiast postaci nimfy ukaże się całe drzewo laurowe.

REKLAMA

W rzeźbie nie może zabraknąć też antycznego zachwytu nad pięknem ludzkiego ciała, artysta ukazuje piękną, prawię nagą Dafne i Apolla odzianego tylko w lekka tunikę. Dzięki takiemu przedstawienu postaci artysta pokazuje piekne proporcje ciała bohaterów histroii miłosnej, a także smukłe i proporcjonalne sylwetki Dafne i Apolla. Takie nawiązania do antyku są charakterytyczne dla sztuki baroku.

 

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE