Campo di Fiori

    Campo di Fiori

    Utwór napisany w 1943 roku podczas likwidacji getta warszawskiego. Wiersz jest wyraźnie dwudziel­ny. Pierwsza część opowiada o spaleniu na stosie XVI-wiecznego filozofa Giordana Bruna. Zebrany tłum traktował egzekucję jak widowisko, a życie w mieście zaraz po wyroku toczyło się normalnie. W drugiej części poeta opisuje warszawiaków bawią­cych się na karuzeli postawionej przy murach getta. Ich radosnego nastroju nie zakłócał widok płonącego

    getta i odgłosy wystrzałów. Oba te obrazy, które łączy obojętność świadków zbrodni, budzą nie­zgodę osoby mówiącej. Poeta, bo tak się przedstawia podmiot liryczny, szuka morału wypływają­cego z tej sytuacji. Formułuje następujące wnioski: ludzie podchodzą z obojętnością do cierpie­nia innych; wszystko przemija, nie warto zatrzymywać się w pędzie; ludzie ginący są samotni, nie­możliwe jest nawiązanie kontaktu z żyjącymi, gdyż patrzą na świat z innej perspektywy.

    W zakończeniu wiersza Miłosz umieszcza swoje credo poetyckie – zadanie poety polega na zapamiętaniu, wznieceniu buntu. Program ten ma wyraźne zabarwienie tyrtejskie, odnajdujemy w nim ślady poezji romantycznej. Podobnie brzmią ostatnie słowa wiersza Cypriana Norwida Do obywatela Johna Brown.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.