Teocentryzm w Bogurodzicy


    Średniowieczny teocentryzm polega na podkreślaniu, że prawdzi­wy świat to nie świat ziemski, pełen zła i zepsucia, ale świat idealny, nie­biański. Życie doczesne jest tylko mgnieniem, złudzeniem, przygotowa­niem do wiecznej szczęśliwości w nie­bie, gdzie wybrani będą w czcić Najwyższego.
    Mówiąc o przeciwstawianiu pewnych pojęć w tekście, przechodzimy  z warstwy treści na warstwę formy.  Bogurodzica jest utworem niezwykle kunsztownym, a zrozumienie  jej budowy pomaga w uchwyceniu przesłania twórcy. Dzieło to jest tropem, czyli swego rodzaju rozwinięciem czy też uzupełnieniem stałego  fragmentu tekstu mszy. Należące do  liturgii mszalnej zawołanie Kyrie eleison poprzedzone tu zostaje modlitwą do Matki Bożej, a samo Kyrie spełnia funkcję refrenu.

    O co prosi się Syna przez Matkę i z od­wołaniem do Jana Chrzciciela?

    O dwie rzeczy najważniejsze dla śre­dniowiecznego człowieka:

    • zbożny po­byt, a więc szczęśliwe życie ziemskie,
    • oraz rajski przebyt, czyli życie wiecz­ne w raju.

    Przeciwstawienie sobie obu rodzajów żywota jest charakterystycz­ne dla średniowiecznego światopoglą­du, opartego na dualizmie. Świat dzielono na dwie części: materialną i duchową, doczesną i wieczną, wi­dzialną i niewidzialną itd. Oba te pod­stawowe składniki byty przeniknięte boskim pierwiastkiem. W pewnym sensie świat doczesny stanowił tylko blade odbicie świata nadprzyrodzone­go, istniejącego w Bożym umyśle.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.