Jeśli się przyjrzeć uważniej, można  dostrzec, że Bogurodzica zbudowana  jest z regularnych cząstek, zawierających zbliżoną liczbę sylab, a owe cząstki rymują się ze sobą (por. znaczone wytłuszczonym drukiem  fragmenty przytoczonego tekstu.) Kunsztowność tych cząstek przejawia się w ich paralelizmie, czyli dużym podobieństwie budowy. Oto początek  dzieła:

Bogurodzica (5 sylab)

Dziewica, (3)

Bogiem sławiena (5)

Maryja, (3)

Wersy łączą się w pary o tej samej liczbie sylab, a wszystkie mikrocząsteczki  kończy głoska „a”. Ponadto pary te  są antytezami, tzn. zestawieniami paradoksalnych pojęć, np. Bogurodzica dziewica (tj. matka – panna), pobyt-  przebyt. Wiara chrześcijańska przezwycięża   te sprzeczności i nadaje sens.

Bardziej szczegółowa analiza ukazałaby inne jeszcze sposoby uporządkowania tekstu. Czynią one z Bogurodzicy skomplikowaną, harmonijną strukturę, pełną treści religijnych, tak istotnych dla człowieka średniowiecza. Wyrafinowany artyzm tego dzieła stawia je w rzędzie najwyższych osiągnięć średniowiecznej literatury  europejskiej.