Stary a Nowy Testament

    Różnicę miedzy Starym Testamentem a Nowym Testamentem

                  Zdaniem wierzących Pismo Święte zawiera słowo Boże, lecz nie utrzymy­wano nigdy, że nie zostało ono zapisa­ne ręką ludzką. Tym też tłumaczą sic zarzucane Biblii rozliczne nieprawdo podobieństwa, „błędy", jak choćby opis stworzenia świata i człowieka czy niezgodności między opowieścią mi podejmującymi ten sam temat (istnienie dwóch rodowodów Jezusa, innego w Ewangelii wg św. Mateusza a innego w Ewangelii wg św. Łuka­sza). Konstytucja o Objawieniu Soboru Watykańskiego II. podaje, że do sporządzenia Ksiąg świętych wybrał Bóg ludzi w taki sposób, iż pracując dla Niego posługiwali się swymi wła­snymi możliwościami i zdolnościami. Bóg objawia się za pośrednictwem człowieka, nie umniejszając ani jego oryginalności, ani wolności.

                   Istotną różnicą między Starym a Nowym Testamentem jest to, że autorzy starali się możliwie wiernie zacytować słowa Jezusa i opisać Je­go czyny, podczas gdy wprost wypo­wiadane słowa Jahwe należą do rzadkości i prorocy zazwyczaj zdają relację z objawień czy innych wizji. Apostołowie mogli w niewielkim stopniu zniekształcić słowa Jezusa lub kolejność czynów, autorzy Stare­go Testamentu zapewne mieli kłopo­ty z interpretacją znaków od swego tajemniczego Boga. W przypadku Nowego Testamentu Słowem Bożym, Logos, o którym mówi św. Jan, jest sam Jezus: osoba żywa, z którą szli przez Palestynę, z którą jedli, której dotykali – nawet po zmartwychwsta­niu, jak święty Tomasz.

                         Spisanie Biblii poprzedzała wielo­wiekowa tradycja ustna, jej księgi podlegały wielu redakcjom, dokony­wanym przez różnych autorów w róż­nych czasach. Przykładem niech bę­dzie Księga Hioba, której obecny kształt krystalizował się w ciągu sied­miu stuleci (między X a III wiekiem p. n. e.). Autorzy Biblii pozostają prawie zawsze całkowicie nieznani lub ukry­ci pod jakimś wielkim imieniem z przeszłości. Wiadomo na przykład, że część rozdziałów Księgi Izajasza powstała kilka wieków po śmierci proroka (żył w VIII w. p.n.e.), z natu­ry rzeczy nie mógł więc być ich auto­rem. Fragmenty te stworzyli jego uczniowie, którzy uważali się za kon­tynuatorów dzieła Izajasza. Niektóre księgi mądrościowe tradycja przypi­suje królowi, którego imię do dziś jest synonimem rozumu: Salomonowi.