Przypowieści biblijne

                Przypowieści należą do najważniej­szych form wypowiedzi w Piśmie Świętym, zwłaszcza w Nowym Testamencie. W Ewangeliach można ich znaleźć 40. Najbardziej znane to: O miłosiernym Samarytaninie (Łk 10, 25 – 37), O synu marnotrawnym (Łk 15, 11 – 32), O siewcy (Mk 4, 2 – 9), O talen­tach. Zawierają one podstawowe prawdy o Królestwie Bożym i wyma­ganiach stawianych człowiekowi. Na ich przykładzie można obserwo­wać cechy literatury dydaktycznej – Chrystus opowiada je ludziom, by skłonić ich do refleksji i poprawy ży­cia. Z tego względu wyróżniają się prostotą formy: ich fabuła jest zwię­zła (podobna zasada obowiązuje w noweli), postaci zaledwie naszki­cowane (ich imiona, wcześniejsze lo­sy, wygląd, cechy charakteru zwykle nie mają znaczenia i są pomijane w opowieści), dialogi i monologi krót­kie, świat przedstawiony bliski słu­chaczowi. Przypowieści wykorzystują też zwięzłe, celne uogólnienia dla uwypuklenia moralnego przesłania [Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony. Tak to ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi).