Kompozycja Balladyny


    Balladyna zaskakuje do dziś swoją literacką oryginalnością.Pod względem kompozycyjno –stylistycznym różni się zarówno od wcześniejszego Kordiana, jak i  Fantazego czy Księdza Marka. Balladyna natomiast ma kompozycję zamkniętą. Żadnego z jej wątków nie da się prowadzić dalej. Piorun w ostatniej scenie aktu V  rozwiązuje ostatecznie wszystko, co zostało zawiązane lub tylko zasygnalizowane w akcie I. I jakby tego było mało , dramat został dodatkowo zamknięty w  ramę prologu-dedykacji oraz Epilogu.  W ten sposób została mocno podkreślona autonomiczność  utworu. Autorskie zaś wyznanie, że Balladyna miała być jednym z sześciu ogniw szeroko zaplanowanego cyklu, należy] traktować jedynie jako manifestację autorskich możliwości, podobną do tych, z jakimi mamy ciągle do czynienia w Be­niowskim („o czterdziestu czterech pieśniach zacząłem Epos…” ] p. III, w. 130; „jak się rozogni myśl, napiszę Fausta”, p. TI, j w 737.). W tekście Balladyny nie ma bowiem żadnych sygna­łów wskazujących na otwarty charakter dramatu, na trakto­wanie go przez autora rzeczywiście jako fragmentu większej całości. Wręcz przeciwnie — podobnie jak najlepsze dzieła i Szekspira, Balladyna ma zamkniętą i zwartą kompozycję. Nie  ma w niej nic przypadkowego i marginalnego. Wszystkie  sceny, wątki i najdrobniejsze motywy odznaczają się artystyczną celowością, mają logiczne uzasadnienie ideowe i kompozycyjne.