Rola chóru w Antygonie

 

 Rola chóru


       Chór pełni w tragedii głównie funkcję kompozycyjną. Liryczne pieśni są przeryw­nikami pomiędzy epejsodionami i uprawdopodobniają bieg czasu. Stanowią też komen­tarz do wydarzeń, ocenę sytuacji i bohaterów. W Antygonie chór składa się ze starców tebańskich. Są to dojrzali, doświadczeni obywatele miasta, obiektywni, nie biorący udziału w akcji świadkowie wydarzeń.

       Warto więc prześledzić, jakie stanowisko reprezentuje chór.Kreon wzywa ich na naradę po objęciu tronu, a więc nie są to zwykli obywatele, jest to rada królewska. Kreon nazwał ich „podporami tronu", Uczył się z ich zdaniem. Gdy wydał zakaz grzebania Polinika, Przodownik chóru uprawomocnił to, mówiąc: „Tak więc, Kreonie, raczysz rozporządzać Ty co do wrogów i przyjaciół grodu. A wszelka władza zaprawdę ci służy I nad zmarłymi i nami, co żyjem" Poparcie chóru dla poczynań
       Kreona nie jest jednak bezwzględne. Po opowieści Strażnika o pogrzebaniu zwłok, w której znalazła się też wzmianka o tym, że nie zostały one naruszone przez psy ani ptactwo, Przodownik zauważył: „O panie, mnie już od dawna się roi, że się bez bogów przy tym nie obeszło. Tak więc chór wykazuje sprzeczności między zakazem Kreona a prawami bożymi, co może wywołać gniew bogów, ale uznaje też prawo władcy do rządzenia i podejmo­wania decyzji. Stara się zachować obiektywizm, nie opowiada się po żadnej ze stron, obserwuje i czeka na bieg wypadków, bo nie ma na nie przecież wielkiego wpływu.Zauważa i potępia krnąbrne zachowanie Antygony. Pytaniami o to, czy rzeczywi­ście król chce skazać ją na śmierć, stara się mitygować Kreona, ale nie protestuje, gdy ten stwierdza, że taka jest wola jego i jego doradców. W sporze Kreona z Hajmonem chór też nie opowiada się ani po stronie ojca, ani po stronie syna, choć przestrzega: „ O panie, słuchaj, jeśli w porę mówi, A ty znów ojca; obaj mądrze prawią" .Chór starców wobec popędliwości bohaterów stara się zachować rozsądek, szuka kompromisu, złotego środka, rozważa racje przeciwników. Ich postawa nie wynika z kunktatorstwa i asekuranctwa. Są starzy, mądrzy, doświadczeni, ale kto ich wysłu­cha? Czy ich rady powstrzymałyby Antygonę? Wpłynęły na Kreona? Ich stanowisko jest wynikiem doszukiwania się racji po obu stronach, szukania rozwiązań kompro­misowych. Chór reprezentuje głos opinii publicznej, świadków zdarzeń nie mających wpływu na ich przebieg, ale oceniających obiektywnie ich uczestników.
       Chór współczuje prowadzonej na śmierć Antygonie, ale też stwierdza, że jest win­na, bo zbuntowała się przeciw państwu i prawu: „Tyś zginęła z własnych win" .Ponagla Kreona, który po rozmowie Tyrezjaszem postanowił zmienić rozkaz: „Idź i wyprowadź dziewkę z ciemnej groty, A grób przygotuj dla ciała, co leży". Z bólem komentuje ostatnie tragiczne wydarzenia i podsumowuje akcję, stwier­dzając katastrofę. Starcy wiedzą, że nikt „nie ujdzie swego przeznaczenia", wiedzą, że nie wolno narażać się na gniew bogów, wiedzą wreszcie i to, że każdy musi uczyć się na swoich błędach.

Comments are closed.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE