Problematyka tragedii Antygona

    W centrum zainteresowania tragedii greckiej stały zawsze problemy najważniej­sze, ostateczne. Dlatego chętnie sięgano do mitów, które były próbą odpowiedzi na najistotniejsze, ponadczasowe, uniwersalne pytania dotyczące życia ludzkiego, szczę­ścia, cierpienia, winy i kary, porządku świata i miejsca w nim człowieka. W czasach, gdy powstawały tragedie, mity nie należały już do kręgu wierzeń religijnych. Pozwalało to pisarzom na zmienianie ich treści, modyfikowanie sensów, nadawanie im znaczeń jednostkowych. Z drugiej strony mogli też uogólniać problematykę mityczną, widzieć w legendach o bogach i bohaterach symboliczne ujęcie postaw ludzkich. W tym podwójnym charakterze tragedii greckiej należy chyba doszukiwać się jej siły i nie­przemijającej wartości.

    Sofokles interesował się przede wszystkim człowiekiem: jego wielkością i ułomno­ściami; namiętnościami, uczuciami, konfliktami. Jego bohaterowie są wielcy, wzniośli, świadomie kierują swym postępowaniem. Mają także tragiczną świadomość koniecz­ności, przeznaczenia, które każe cierpieć winnym i niewinnym, dobrym i złym.
    Bohaterowie Sofoklesa są wzniośli zwłaszcza w cierpieniu, bo rozumieją, że cier­pienie jest czymś nieuniknionym, nieodłącznym elementem życia ludzkiego, jest, nie­zależnie od czynów, dobrych czy złych, wpisane w ludzki los.Problematyka dramatów greckich dotyczy najczęściej zagadnień moralnych. W Antygonie uchwycony został problem sprawiedliwości wymierzanej żywym i umar­łym. Osią konfliktu dramatycznego jest przeciwstawienie dwóch postaw: Antygony i Kreona.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.

    This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.