Konflikt Antygony i Kreona

    Konflikt sprzecznych racji bohaterów opiera się przede wszystkim na antytezie: prawo boskie (naturalne, niepisane) i prawo ludzkie (stanowione przez ludzi).

    Bohaterowie tragedii reprezentują postawy i wartości sprzeczne, przeciwstawne, nie do pogodzenia. Dotyczą one bardzo konkretnej sprawy. Antygona chce pogrze­bać brata (zgodnie z nakazami religijnymi), a realizacji tego fundamentalnego, usta­nowionego przez bogów prawa (i spełnienia obowiązku siostry wobec brata) jej odmówiono. Kreon pragnie ukarać zdrajcę, który sprowadził obce wojska na rodzin­ne miasto i także jest przekonany, iż za nim stoi prawo, tym razem państwowe. Anty­gona i Kreon stają naprzeciwko siebie; prawo jednego jest bezprawiem drugiego. Jeśli rację ma Kreon, Antygona wprowadza anarchię i bunt w organizację państwową. Jeśli racja leży po stronie Antygony, zakaz i postępowanie Kreona są bezprawne. Konflikt wynikający z takiej dwoistości praw, stanowiący podstawę całej tragedii, pro­wadzić musi ostatecznie do katastrofy. Sposób ukazania konfliktu w tragedii, który prowadzi do fizycznego unicestwienia Antygony, ale jednocześnie jej moralnego zwy­cięstwa i ostatecznej klęski Kreona, pozwala stwierdzić, iż główna idea utworu brzmi: prawo boskie, nakazujące uczczenie pogrzebem zmarłego, jest wyższe niż prawo ludz­kie i posłuszeństwo wobec władzy państwowej.

    Antygona domaga się przestrzegania prastarych, niepisanych praw. Protestuje przeciwko osądzaniu zmarłych tak jak żywych. Według niej, zmarły nie może być ka­rany z wyroku ludzkiego, bo po śmierci każdy człowiek — i król, i żebrak, i bohater, i zdrajca podlega już tylko boskim trybunałom. Odmówienie pochówku jest przestęp­stwem religijnym i ściąga gniew bogów.

    Dodaj komentarz

    Twój adres email nie zostanie opublikowany.