Cechy tragedii antycznej

Cechy tragedii greckiej


1.   Budowa :

wstępny monolog lub dialog zapowiadający temat, problem;

b)        Paradoks- wejściowa pieśń chóru;

c)        Epejsodion (epizod) – scena zawierająca dialogi i monologi;

d)        Stasimon – pieśń chóru;

e)        Kommos (lament) – monolog głównego bohatera świadomego bliskiej klęski

f)         Exodos - końcowa część tragedii lub wyjściowa pieśń chóru; osta­teczne zakończenie konfliktu, klęska.

2.   Zasada trzech aktorów – jednocześnie na scenie przebywa tylko troje  bohaterów (nie licząc chóru).

3.   Zasada trzech jedności:

a)  miejsca (np. przed bramami pałacu),

b)  czasu (nie przekracza jednego dnia),

c)  akcji (jeden wątek).

4. Bohaterowie królewskiego rodu.

5.Konflikt tragiczny spowodowany przeznaczeniem.

6.Uroczysta, podniosła tonacja.

7. Brak scen miłosnych.

8.Stychomytia – odmiana dialogu, w którym jednowersowe kwestie bohaterów służą szybkiej wymianie argumentów; dynamizuje akcję.

9. Występowanie chóru.

10. Funkcja – katharsis.

 

 Klasyczna konstrukcja akcji

1.Ekspozycja – wprowadzenie w sytuację.

2.  Zawiązanie akcji – wydarzenie, które powoduje konflikt między postaciami.

3.   Perypetie – działania bohaterów, zwroty akcji, dyskusje.

4.   Punkt kulminacyjny – moment najwyższego napięcia w akcji.

5.   Rozwiązanie akcji – katastrofa, klęska bohatera.

 Katharsis (oczyszczenie) - funkcja tragedii antycznej polegająca na oddziaływaniu na emocje widza, który ulega silnemu wzruszeniu, obserwując przeżycia i klę­skę bohatera (litość i trwoga).

Comments are closed.

Optimization WordPress Plugins & Solutions by W3 EDGE